با توجه به پیشرفت‌های روز افزون علوم پزشکی و ارتقاء کمی و کیفی پژوهش‌های علوم پزشکی، تاکید بر رعایت موازین شرعی، حقوقی و اخلاقی در پژوهش‌ها، اجرای طرح‌های تحقیقاتی مختلف از جمله پژوهش بر روی انسان‌ها و جمع آوری و نگهداری اطلاعات، باعث افزایش نگرانی از سوء استفاده و زیان رسانیدن به انسان‌ها و عدم رعایت موازین اخلاقی در طراحی و اجرای طرح‌ها و بهره‌گیری نامشروع از این اطلاعات گشته است.
لذا به منظور پیشگیری از سوء استفاده‌های احتمالی در بیانیه های ۱۹۴۷ نورنبرگ و ۱۹۷۵ هلسینکی و ۱۹۷۸ بلمونت اصول، ‌قواعد و موازینی در این زمینه وضع و به کشورها توصیه گردید که این کدهای اخلاقی را در پژوهش‌های علوم زیستی به مورد اجرا گذارند. این موضوع در هجدهمین گردهمایی EM/ACHR سازمان جهانی بهداشت در سال ۱۹۹۵ (در ریاض عربستان) نیز مطرح و مقرر گردید که کمیته های ملی اخلاق در پژوهش های علوم زیستی در تمامی کشورهای منطقه، آیین نامه‌ی کشوری اخلاق در پژوهش‌های علوم پزشکی به شرح این مواد را تصویب، و به مورد اجرا گذارند.

در نتیجه، هدف از انجام هر پژوهش به ویژه در پژوهش های مرتبط با نظام سلامت، ارتقا سلامت و رفاه جامعه است، بنابراین انتظار میرود، پژوهشی انجام شود که:

• سودمند باشد (Beneficence)
• زیان رسان نباشد (Non-Maleficence)
• با رضایت آزمودنی انجام شود (Autonomy)
• آزمودنی ها را از میان جمعیت هدف، منصفانه انتخاب نماید (Justice)

اهداف کارگروه اخلاق در پژوهش به شرح ذیل است: 

• تطبیق طرح نامه ارائه شده با الزامات شناخته و پذیرفته شده اخلاقی، ملی و بین المللی
• صدور مصوبه اخلاقی
• نظارت اخلاقی بر طرح های پژوهشی
• ایجاد گفتمان اخلاقی در ساختار پژوهش های زیست پزشکی
• رسیدگی به اعتراض ها و شکایات در حوزه اخلاق پژوهش
• تدوین و اجرای برنامه راهبردی و عملیاتی جهت توسعه اخلاق در پژوهش دانشگاه
• برنامه ریزی و توانمندی سازی اعضای هیات علمی ، محققین و دانشجویان در زمینه اخلاق در پژوهش